Giovanni Battista de Rossi, w 1886 roku, zaproponował nowy odczyt piątej linijki na stronie dedykacyjnej – CEOLFRIDUS BRITONUM i zasugerował, że kodeks powstał w Nortumbrii.
W większości biblijnych ksiąg tekst jest dobry, przepisany został z włoskich rękopisów i jest wysoko oceniany przez krytyków tekstu i uchodzi za najlepszy rękopis Wulgaty .
Po przybyciu do Florencji kodeks został poddany renowacji, w wyniku której karty w foliałach ułożone zostały w innym porządku.
W 1791 roku Bandini sugerował, że rękopis sporządził Servandus, który odwiedził klasztor benedyktynów na Monte Cassino w 541 roku.
Kodeks powstał w benedyktyńskim podwójnym klasztorze Wearmouth-Jarrow w Nortumbrii i został zadedykowany „głowie Kościoła” .
Z kolei Lagarde uważał, że kodeks powstał w IX wieku w Reichenau .
Tischendorf porównał swój odczyt rękopisu z odczytem Tregellesa i po sprawdzeniu kodeksu we wszystkich tych miejscach, w których Tischendorf różnił się z Tregellesem, opublikował jego tekst w 1850 roku, a następnie w 1854 po zauważeniu i poprawieniu kolejnych błędów .
