در این دوره انواع گوناگون پرورشی ساکورا و همچنین محل‌های معروف ساکورا یکی پس از دیگری ایجاد شدند.
در این دوره درخت گیلاس شیرین از آمریکا وارد شد و کاشت آن در استان‌های هوکایدو، استان آئوموری، استان یاماگاتا و دیگر استان‌های شمالی آغاز گردید.
به این خط‌ها حوزهٔ شکوفه‌های گیلاس گفته می‌شود و زمان پیش‌بینی‌شده برای بازشدن ساکورا و به طور اخص سومی-یوشینو در روی نقشهٔ ژاپن به این روش نشان داده می‌شود.
در سال ۲۰۰۵ میلادی ۵۸۷ اصله درخت ساکورا به یک باغ گیاه‌شناسی در استانبول اهدا شد.
در این روش شهرهایی را که تاریخ شکفتن شکوفه‌های گیلاس در آن‌ها هم‌زمان است در روی نقشه با خط به یکدیگر متصل می‌کنند.
هانامی در هنگام شکوفایی شکوفه‌های ساکورا و با جمع‌شدن دوستان و بستگان به دور هم و گسترانیدن سفره در زیر درختان ساکورا برگزار می‌شود.
هر چند این اصطلاح بطورکلی صحیح است اما در واقع طول عمر ساکورا برحسب سال و منطقه فرق دارد.
شکوفه‌های ساکورا برخلاف گل‌های دیگر، قبل از پژمرده‌شدن و در اوج زیبایی پرپر می‌شوند و از نظر ژاپنی‌ها در این مرگ زودهنگام نشانی از روح ایثار و خودگذشتگی وجود دارد.
شناخته‌شده‌ترین نوع درخت ساکورای پرورشی سومی-یوشینو است که ۸۰ درصد درختان ساکورا در ژاپن را دربر می‌گیرد.
بعد این نام تبدیل شده‌است به ساکو (به ژاپنی: 咲く、さく saku) ‏ که معنای آن «شکفته‌شدن» است.
