Na tym etapie prac analizowano jednak wiele koncepcji nowych okrętów podwodnych, zarówno w oparciu o napęd w obiegu zamkniętym, jak i w oparciu o konwencjonalne formy napędu, zastosowane jednak w sposób podobny jak w jednostkach typu XXI, z dużą mocą zarówno jednostek wysokoprężnych, jak i silników elektrycznych oraz o dużej pojemności akumulatorów.
W 1978 roku przepłynął do bazy New London w Groton na wschodnim wybrzeżu, gdzie pełnił rolę szkoleniową na irańskiego personelu oraz amerykańskiej Floty Atlantyku .
W początkach roku 1945 na konferencji oficerów okrętów podwodnych w Waszyngtonie określono zalety tego rodzaju napędu oraz wstępne charakterystyki takiego napędu dla okrętu o wyporności podwodnej 1200 ton, wyposażonego w siłownię Waltera o mocy 7500 koni mechanicznych i prędkości podwodnej 20 węzłów utrzymywanej przez 12 godzin.
W silniku tej konstrukcji, cylindry umieszczone były promieniście w sposób horyzontalny w warstwach (stąd anglojęzyczna nazwa) wokół pionowego wału z generatorem elektrycznym u dołu .
