De lederschildpad is dus een in zee levende schildpad, maar behoort strikt genomen niet tot de zeeschildpadden wat wel eens tot verwarring leidt.
De lederschildpad heeft net als alle schildpadden een groot en opvallend schild, waar vier poten, een kop en een staart uitsteken.
De lederschildpad is een onschuldige soort die niet snel zal proberen te bijten, in tegenstelling tot andere schildpadden met een grote kop en stevige kaakspieren.
De lederschildpad is zo sterk op het water aangepast dat het vrouwtje bij de afzet van de eieren hellende kusten vermijd omdat ze zich hier simpelweg niet kan verplaatsen.
De lederschildpad behoorde in de loop der tijd tot verschillende geslachten zoals het geslacht Sphargis dat tegenwoordig niet meer wordt erkend.
Voor lederschildpadden is dit niet mogelijk omdat ze zich in gevangenschap of in afgeschermde gebieden nog nooit hebben voortgeplant maar het opkweken van gevangen juveniele exemplaren tot ze wat groter zijn wordt bij vrijwel alle bedreigde schildpadden toegepast.
De lederschildpad is een van de weinige dieren die vrijwel volledig leeft van kwallen.
Van een lederschildpad is een waarneming gedaan waarbij 69 gele haarkwallen werden verorberd in drie uur tijd.
De lederschildpadden die op Maleisië de eieren afzetten worden wel beschouwd als een derde populatie, het aantal exemplaren wordt echter geschat op enkele honderden waarmee deze groep op de rand van uitsterven staat.
