Γνωρίζοντας την υπεροχή του ρωμαϊκού πεζικού, ο Αννίβας οδήγησε το πεζικό του στη μάχη και κατάφερε να περικυκλώσει τους Ρωμαίους, και να μετατρέψει το δυνατό τους σημείο σε αδύνατο.
Όσο η απόσταση που χώριζε τους δύο στρατούς γινόταν όλο και πιο μικρή, ο Αννίβας επέκτεινε βαθμιαία το κέντρο της γραμμής του, και όπως περιγράφει ο Πολύβιος: «Μετά, αφού παρέταξε τον στρατό του σε ευθεία γραμμή, πήρε τις κύριες δυνάμεις των Ισπανών και των Κελτών και προωθήθηκε με αυτές, κρατώντας τις υπόλοιπες σε επαφή με αυτές, αλλά προωθήθηκε μακριά, έτσι ώστε να παραταχθεί σε σχήμα ημισέληνου, με κύριους δράστες τους Ισπανούς και τους Κέλτες».
Ο Πολύβιος περιγράφει τους Ισπανούς και τους Κέλτες ιππείς να καταβαίνουν από τον λόφο με βάρβαρο τρόπο.
Ο Αννίβας και οι στρατιώτες του παρέμειναν στο αδύναμο κέντρο της καρχηδονιακής παράταξης.
Ο Βάρρων στερήθηκε τους ισχυρούς απογόνους του Παύλου, οι οποίοι ήταν έτοιμοι να προστατέψουν τη φήμη του - κυρίως επειδή ο Παύλος ήταν ο παππούς του Σκίπιωνα του Αιμιλιανού, προστάτη του Πολυβίου.
Κατά τη διάρκεια της δεύτερης ημέρας (1 Αυγούστου), ο Αννίβας, καλά ενήμερος πώς τη διοίκηση, την επόμενη μέρα, θα αναλάβει ο Βάρρων, άφησε το στρατόπεδό του και πρότεινε τη μάχη.
Ο Αννίβας, κερδίζοντας ακόμα μια μάχη (μετά από αυτές του Τρεβίου και της Τρασιμένης), είχε κατατροπώσει 8 στρατιές προξένων.
