1991 წლის ზაფხულში სლოვენიის და ხორვატიის ტერიტორიულმა თავდაცვის ძალებმა, ამავე რესპუბლიკათა რწმუნებით, იუგოსლავიის სახალხო არმიას (ინა-ს) მსუბუქი შეიარაღება გადასცა.
1991 წლის 25 ივნისს სლოვენიამ და ხორვატიამ პირველებმა გამოაცხადეს თავი დამოუკიდებლად.
რაკი ორივე გამარჯვებული თავს საკუთარი თანამემამულეების მხრიდან მხარდაჭერას გრძნოდა, კიდევ უფრო გააძლიერდა სლოვენიისა და ხორვატიის მოთხოვნები იუგოსლავიის ფედერაციის რეფორმირების შესახებ და ერთგვარად ულტიმატიური სახეც კი მიიღო; რეფორმების არგატარების შემთხვევაში ისინი დამოუკიდებლობის გამოცხადებას იტოვებდნენ პრობლემის გადაწყვეტის ერთ-ერთ ალტერნატიულ გზად.
იუგოსლავიის სახალხო არმიის როლი განსაკუთრებით ნათელი გახდა სლობოდან მილოშევიჩის სიტყვასა და საქმეში, რომელიც 1987 წლიდან მართავდა იუგოსლავიის კომუნისტურ პარტიას.
სერბიას, რომელიც ყოფილი იუგოსლავიის ყველაზე დიდ და დემოგრაფიულად ყველაზე ძლიერ ქვეყანას წარმოადგენდა 1974 წლის კონსტიტუციით შეუმცირეს გავლენის სფეროები; კოსოვომ და ვოივოდინამ შეიძინეს უფრო მეტი უფლებები, ხოლო სერბეთის სოციალისტურ რესპუბლიკას მხოლოდ შეზღუდულად შეეძლო ამ რეგიონებზე ზემოქმედება.
