Η Βέρμαχτ ήταν σε θέση να αποκρούσει τις περισσότερες από τις αντεπιθέσεις, εξαντλώντας των Κόκκινο Στρατό και σε οχήματα και σε προσωπικό, που θα μπορούσαν να είχαν χρησιμοποιηθεί στην άμυνα της Μόσχας.
Η Εγκυκλοπαίδεια της Μόσχας που εκδόθηκε το 1997 εκτιμά, βασισμένη σε πολλούς συγγραφείς, 145.000 γερμανικές και 900.000 σοβιετικές απώλειες για την αμυντική φάση και 103.000 γερμανικές και 380.000 σοβιετικές για την φάση της αντεπίθεσης μέχρι την 7η Ιανουαρίου 1942.
Τα υπολείμματα του Δυτικού και το Εφεδρικού σοβιετικού μετώπου κατάφεραν να υποχωρήσουν και να ανασυντάξουν τις γραμμές τους γύρω από το Μοζάισκ.
Στις 5 Δεκεμβρίου 1941 νέες σοβιετικές δυνάμεις από την Σιβηρία, εκπαιδευμένες στις χειμερινές επιχειρήσεις, επιτέθηκαν στις γερμανικές δυνάμεις στο μέτωπο της Μόσχας.
Η 3η και 13η Σοβιετική Στρατιά περικυκλώθηκαν, αλλά δεν παραδόθηκαν, και τα στρατεύματά τους κατάφεραν να διαφύγουν σε μικρές ομάδες, υποχωρώντας στις ενδιάμεσες αμυντικές γραμμές γύρω από το Πόνιρι και το Μτσενσκ.
Η προώθηση των δυνάμεων του Άξονα ξεκίνησε ξανά στις 2 Οκτωβρίου 1941 με την επίθεση που έφερε την κωδική ονομασία Επιχείρηση Τυφώνας, με σκοπό την κατάληψη της Μόσχας πριν την έλευση του χειμώνα.
Ενθαρρυμένοι από την αρχική επιτυχία, οι Γερμανοί ξεκίνησαν κατά μέτωπον επίθεση εναντίον της οχυρωμένης αμυντικής γραμμής, καταλαμβάνοντας το Μοζάισκ και το Μαλαγιαροσλάβετς στις 18 Οκτωβρίου, το Ναρο-Φομίνσκ στις 21 Οκτωβρίου και το Βολοκολάμσκ στις 27 Οκτωβρίου μετά από έντονες μάχες.
Ενώ η γερμανική Ομάδα Στρατιών Βορρά κινούνταν προς το Λένινγκραντ, η Ομάδα Στρατιών Νότου επρόκειτο να καταλάβει την Ουκρανία, ενώ η Ομάδα Στρατιών Κέντρου προωθήθηκε προς την Μόσχα.
